ANNEROELE IN DEN VRÖMDE

De auteur van deze bijdrage aan onze rubriek woont nu in Zuidlaren. Misschien denkt u: dat is toch nauwelijks ‘in den vrömde’? Maar uit haar levensverhaal blijkt juist dat zij, van alle auteurs van deze rubriek, op de meest bijzondere plaatsen ‘in den vrömde’ heeft doorgebracht.

De wereld rond, en dan weer thuis bij jezelf!

Ik ben geboren in Annen en groeide op aan de Molenakkers 14, in een warm gezin met twee zussen. Als kind droomde ik al van de wijde wereld, en die droom bracht mij naar Keulen, Londen, India, Californië en Taiwan. Nu, zes landen en eenentwintig woningen verder, woon ik weer in Zuidlaren.

Geboren op 2 juli 1970, als derde dochter van Lucas Zondag en Roelie Zondag-Dekens. “Weer ’n wicht,” was het eerste wat mijn vader zei. Daar hebben we vaak met z’n allen om gelachen. Mijn vader was de postbode van Annen, later postkantoorhouder, en een bekend gezicht in het dorp. Een hardwerkende, warme, humoristische man met een groot hart voor zijn gezin en het dorp. Mijn moeder zorgde voor een liefdevol thuis, ze was open, zorgzaam en had een hart van goud. Samen met mijn zussen Greetje en Petra groeide ik op in een veilige omgeving, waar de deur van ons huis altijd open stond voor bezoek.

Als kind hield ik van turnen: de uitdaging, de vrijheid, het gevoel van kracht. Betsy Torenbos was me altijd een stapje voor en ik trok me op aan haar talent. Ook handbalde ik alhoewel ik dat niet zo leuk vond. Ik deed het omdat al mijn vriendinnen dat deden: Agnes Fidder, Karin Hegen, Eva Kuipers, Rita de Jong, Ina Dussel en Annet Ruiter.

Dans vond ik heerlijk, de jaarlijkse uitvoeringen en de playbackshows waren hoogtepunten. Spargo nadoen met mijn beste vriendin of de Dolly Dots met het groepje meiden. Disco ’76 was een groot deel van mijn jeugd. Wat een heerlijke manier voor jeugd om lol te hebben. Af en toe kwamen er ook bekende Nederlandse bands, dat voelde alsof de grote interessante wereld naar Annen kwam. En natuurlijk had je de Sport-en-Spelweek en de Annermarkt. Ik heb hele fijne herinneringen aan die tijd.

Ik liep elke dag naar school. Iets wat ik in mijn latere leven erg ben gaan waarderen. De simpelheid van het opgroeien in een klein dorp. Na de basisschool fietste ik naar de MAVO in Zuidlaren en werkte bij Snackbar De Pieper. Fijne, zorgeloze jaren, tot mijn vader plotseling overleed toen ik zestien was. Een grote schok voor ons gezin en de blauwdruk voor mijn persoonlijk pad. Het moment waar de zorgeloosheid verdween, en mijn zelfstandigheid begon.

Mijn vader had tegen mij gezegd: “Ga naar de MEAO, dan heb je altijd werk,” dus dat deed ik, al vond ik het verschrikkelijk saai. Na het halen van mijn diploma koos ik een creatievere richting: de Hbo-opleiding CMV (Culturele Maatschappelijke Vorming) in Amersfoort. Ik wist nog niet precies wat ik ermee wilde, als het maar met reizen te maken had.

In Amersfoort woonde ik voor het eerst op mezelf, met drie huisgenoten. De moeder van één van hen was kunstenares en spiritueel ingesteld. Zij nam mij mee naar mijn eerste yogales. Ik was 21 en kampte destijds met een negatief zelfbeeld en een eetstoornis. Yoga kwam op het juiste moment en werd de leidraad naar herstel, balans en zelfacceptatie.

Na mijn studie verhuisde ik voor de liefde naar Keulen. We woonden met vrienden in een prachtig herenhuis in de Südstadt, en toevallig (toevallig?) was één van hen yogadocent. Zo kreeg yoga steeds meer ruimte in mijn leven, en toen de relatie eindigde, besloot ik een Yoga Teacher Training te doen in een ashram bij New York. Deze training gaf mij inspiratie om de wereld nog verder te gaan ontdekken; ik besloot naar Londen te verhuizen.

Met al mijn spulletjes in de auto van mijn zus, en een rugzak vol vertrouwen, op naar Londen. Al snel vond ik een baan als general manager bij Danceworks/Natureworks, een groot dans- en holistisch centrum in hartje Londen. Daar beleefde ik met ontzettend veel plezier vier intensieve, inspirerende jaren.

In Londen ontmoette ik Sri K. Pattabhi Jois, de grondlegger van Ashtanga Yoga. Zijn lessen inspireerden me enorm, en ik besloot naar Mysore, India te gaan om bij hem te studeren. Daar verdiepte ik me in de yoga levensstijl en, zoals het leven vol verrassingen zit, ontmoette ik daar de vader van mijn kinderen, een Amerikaanse yogi.

Samen verhuisden we in 2004 naar Californië, waar onze kinderen Evan en Maya geboren zijn. We woonden in Mountain View, midden in Silicon Valley. Het leven was zonnig, dynamisch, en vol yoga. Toen we na zes jaar door een studio in Taiwan werden uitgenodigd om les te komen geven, grepen we (ik twijfelend) die kans.

Twee bijzonder succesvolle jaren volgden, maar het leven in Taipei bleek voor mij met twee kleine kinderen zwaar. De taal, het klimaat, het was te moeilijk. Dus verhuisden we terug naar Californië, naar het kustplaatsje Monterey. Daar openden we onze eigen yogastudio, woonden in een vrijstaand huis met veel buitenruimte en leefden het leven op slippers, in de zon, op het strand, en op de yoga mat. Idylisch. Ik mis het nog steeds. Californië is mijn tweede thuis.

Na veertien jaar samen, liep ons huwelijk helaas stuk. Een moeilijke periode met moeilijke keuzes. Alleen doorgaan in Californië met twee jonge kinderen was financieel niet te doen. Ook de sfeer in Amerika veranderde. Ik wilde dat mijn kinderen opgroeiden met de vrijheid en veiligheid die ik zelf als kind had gekend: fietsen waar je maar wilt, zelf naar je vrienden toe, de bus kunnen pakken, enz.

Nederland voelde veiliger, vrijer, en overzichtelijker, en we besloten in 2018 hier naartoe te verhuizen. We vonden een huis in Zuidlaren, dicht bij mijn familie en liefste vriendin. Na 22 jaar in het buitenland voelde het leven hier vreemd en vertrouwd tegelijk. De cirkel was rond: van Annen naar de wereld, en weer terug. Het is nog steeds een beetje wennen.

Wonen in zoveel landen is enorm verrijkend geweest, en het heeft ook zijn prijs. Elke verhuizing betekent afscheid nemen en opnieuw beginnen. Afscheid van vrienden, van plekken, van ervaringen, van mooie mensen die deel uitmaken van je leven, afscheid nemen van een stukje van jezelf.

Soms mis ik het leven in Californië; de zon, het ritme, de mensen. Mijn kinderen missen het ook en ik probeer ze te leren dat dit bij een verhuizing hoort: mensen en plekken missen terwijl je de mensen en plekken waar je nu bent omarmt.

Ik geef yogalessen in Annen bij Fysio Fitness, in Roden en online via mijn eigen platform Heleen Yoga. In Annen lesgeven voelt bijzonder. Soms, als ik daar naar mijn les loop moet ik glimlachen: van de turnzaal en de playbackshow in de dorpsdisco naar tempels in India en yogastudio’s in Californië. Het pad begon hier en is hier weer teruggekomen.

En ik zie één lijn; bewegen, verbinden, groei en opnieuw beginnen. In mijn hart voel ik mij een wereldburger met wortels in Annen, en door mijn zussen ook nog een beetje een Anneroel. De wereld heeft me gevormd, en mijn basis ligt in mezelf.

Het leven is best magisch!